Centrum Terapii PRO INTEGRIS

Diagnoza integracji sensorycznej to proces obserwacji swobodnego zachowania dziecka, wywiadu z rodzicami, klinicznej obserwacji, zastosowania odpowiednich testów i wreszcie analizy wyników. 

Ma na celu określenie /nazwanie/ rodzaju zaburzeń układów i zmysłów: dotyku, równowagi, propriocepcji, wzroku, smaku, słuchu oraz powonienia.

Diagnoza procesów integracji sensorycznej składa się z kilku części:

1. Wywiad z rodzicami – terapeuta SI zadaje pytania dotyczące przebiegu ciąży, porodu, rozwoju dziecka, przebytych chorób i innych problemów zdrowotnych. Warto aby rodzice przynieśli ze sobą informacje od innych specjalistów zajmujących się dzieckiem np. neurologa, logopedy, psychologa.
2. Kwestionariusze – rodzice zostają poproszeni o wypełnienie szczegółowych kwestionariuszy, które stanowią dopełnienie procesu diagnostycznego.
3. Próby z obserwacji klinicznej – dziecko, na prośbę terapeuty wykonuje kilka zadań, które mają na celu wykluczenie lub potwierdzenie występowania u dziecka przetrwałych odruchów, a także sprawdzenie jak wygląda jego napięcie mięśniowe, równowaga, koordynacja, a także praca oczu.
4. Obserwacja spontanicznej aktywności dziecka na sali terapeutycznej.
5. Podsumowanie diagnozy – jest to rozmowa z rodzicami na temat wyników diagnozy i wniosków z nich płynących. Poszczególne wyniki są objaśniane i omawiane. Rodzice otrzymują pisemną diagnozę, która zawiera dane z wywiadu, dane z kwestionariuszy, wyniki prób klinicznych, wyniki testów oraz wnioski.

Rozmowa z psychologiem może pomóc znaleźć źródło wielu problemów. Do specjalisty warto się zgłosić, jeśli zauważyliśmy, że dziecko:

• czuje się zagubione i zdezorientowane,
• ma niską samoocenę i wątpi w siebie,
• ma trudności z radzeniem sobie z emocjami,
• czuje się niespokojne i niepewne przyszłości,
• jest agresywne w stosunku do innych i siebie,
• ma kłopoty ze snem,
• z dnia na dzień stało się apatyczne i wycofane, lub przeciwnie – pobudzone i nadmiernie nerwowe,
• ma wybuchy złości (łatwo je wyprowadzić z równowagi).

Psycholog dziecięcy to specjalista, który pomoże rozszyfrować sygnały wysyłane przez dziecko i zapewni mu odpowiednie wsparcie.

Terapia psychologiczna dla dzieci z autyzmem

W terapii dzieci z autyzmem, skupiamy się na:

• rozwinięciu teorii umysłu (przyjmowaniu perspektywy drugiej osoby,
• rozumieniu innych ludzi, ich myśli i poglądów, emocji i zachowań, a także oczekiwań,
• kształtowaniu empatii, naukę dzielenia się uwagą),
• umiejętności komunikacyjnych (m.in. usprawnianiu kontaktu wzrokowego,
• nauce zadawania pytań, nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji z rówieśnikami i dorosłymi,
• kształtowaniu naprzemienności relacji),
• rozwoju emocjonalnego (m.in. uczenie się rozpoznawania emocji i potrzeb, naukę sposobów radzenia sobie ze złością, smutkiem oraz trening zastępowania agresji),
• rozwijaniu umiejętności społecznych (m.in. uczeniu zachowań właściwych dla danych sytuacji społecznych, treningu modyfikowania zachowań na bardziej aprobowane społecznie, pracy nad przestrzeganiem zasad i norm społecznych,
• nabyciu konkretnych umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach,
• przeniesieniu nabytych umiejętności na sytuacje życia codziennego,
• zmniejszeniu stresu wynikającego z braku umiejętności poradzenia sobie z trudną sytuacją,
• usprawnieniu umiejętności czekania na swoja kolej, nauce proszenia o pomoc, nauce wymiany, rozwoju wspólnej zabawy).

Integracja sensoryczna w Pro-Integris

Podczas terapii dziecko jest zachęcane i kierowane do wykonywania aktywności, które będą wyzwalać i prowokować odpowiednie, skuteczne reakcje na bodźce sensoryczne. Stopień trudności tych aktywności stopniowo wzrasta tak, by uzyskać od dziecka bardziej zorganizowane i zaawansowane reakcje. Preferowane są ukierunkowane zabawy i aktywności swobodnie wykonywane przez dzieci, wyzwalające automatyczne reakcje sensoryczne, aniżeli instruowane, narzucone i ćwiczone konkretne reakcje na bodźce. Terapia integracji sensorycznej jest wielokierunkowa i prowadzona przy pomocy specjalistycznego sprzętu.

Najczęściej spotykanymi dysfunkcjami integracji sensorycznej są: nadwrażliwość (obronność) dotykowa związana z wygórowaną reakcją na bodźce, nadwrażliwość oralna dotycząca okolic buzi, dyspraksja polegająca na trudnościach z zaplanowaniem i wykonaniem czynności ruchowych czy niepewność grawitacyjna, której cechą charakterystyczną jest lęk przed zmianą pozycji ciała.

Dla kogo terapia SI? Przykłady zachowań związanych z nieprawidłowościami SI. Dziecko:

Zachowania związane z zaburzeniami integracji sensorycznej często są niezrozumiałe dla otoczenia. Ze względu na to, że mogą dotyczyć różnych obszarów rozwoju dziecka, niekiedy trudno je właściwie zdiagnozować i rozpoznać, tym bardziej, że część z symptomów wyklucza się wzajemnie. Do kategorii takich zachowań można zaliczyć nadmierną nadpobudliwość bądź nadmierną opieszałość dziecka.

Wśród innych sygnałów, które mogą świadczyć, że mamy do czynienia z zaburzeniami integracji sensorycznej mogą należeć problemy z samodzielnym ubieraniem, jedzeniem, sznurowaniem butów czy utrzymaniem równowagi i głowy w pozycji pionowej. Oprócz kłopotów z szeroko pojętą koordynacją ruchową, dzieci z autyzmem równie często wykazują deficyty w sferze emocjonalnej, co może objawiać się nadmierną płaczliwością, impulsywnością, przewrażliwieniem czy upartością.

Dzieci cierpiące na zaburzenie równie często będą przejawiały lęk przed upadkiem i wysokością, nie będą w stanie skoncentrować się przez dłuższą chwilę na jednej czynności oraz będą mieć trudności z wykonywaniem manualnych prac, takich jak cięcie nożyczkami czy malowanie i rysowanie. Podobnie może być z czytaniem i pisaniem, które rówieśnicy opanują zazwyczaj szybciej niż maluch ze spektrum zaburzeń autystycznych.

W PRO-INTERGIS, w zakresie SI pracujemy z dziećmi m.in. z miejscowości takich jak: Bydgoszcz, Łochowo, Nakło nad Notecią, Szubin

Terapia ręki. Dlaczego warto?

• poprawa czucia głębokiego,
• dostarczanie wrażeń dotykowych, umożliwiających poznawanie różnych kształtów, struktur materiałów oraz ich rozróżnianie (czucie powierzchniowe),
• wzmocnienie napięcia posturalnego,
• nauka prawidłowej postawy podczas siedzenia,
• usprawnianie precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców,
• rozwijanie zdolności samoobsługowych,
• nauka prawidłowego chwytu,
• usprawnianie umiejętności grafomotorycznych,
• rozwijanie sprawności funkcji wzrokowych,
• rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej,
• rozwijanie współpracy obu rąk.

Czynników zaburzających i utrudniających pracę ręki jest bardzo wiele, nie zawsze jednak należy ich szukać w samej ręce.

Conners 3 to precyzyjne narzędzie diagnostyczne, które wykorzystuje się w procesie diagnozy ADHD u dzieci i młodzieży. Jest to zestaw kwestionariuszy, który pozwala na ocenę różnych aspektów funkcjonowania dziecka, zarówno w domu, jak i w szkole

Conners 3 to zaktualizowana wersja popularnego narzędzia Conners, które służy do oceny zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i zaburzeń współwystępujących u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Składa się z trzech głównych kwestionariuszy:

• kwestionariusza dla rodziców – ocenia zachowanie dziecka w domu i innych sytuacjach pozaszkolnych,
• kwestionariusza dla nauczycieli – ocenia zachowanie dziecka w szkole,
• kwestionariusza samooceny (dla dzieci od 8 lat) – pozwala dziecku na ocenę własnego zachowania i samopoczucia.

Conners 3 znajduje szerokie zastosowanie w różnych obszarach, zarówno klinicznych, edukacyjnych, jak i badawczych. Jest nie tylko cennym narzędziem w procesie diagnozowania ADHD oraz zaburzeń współwystępujących u dzieci i młodzieży, ale też pozwala na monitorowanie postępów leczenia (farmakologicznego, terapeutycznego, edukacyjnego).

Wyniki Conners 3 dostarczają ponadto szczegółowych informacji na temat specyficznych trudności i potrzeb. Na tej podstawie można opracować spersonalizowany plan terapeutyczny, który będzie uwzględniać indywidualne potrzeby i cele dziecka.

Conners 3 jest też szeroko stosowany w badaniach naukowych, których celem jest lepsze zrozumienie etiologii, przebiegu i leczenia ADHD oraz innych zaburzeń.

Co bada Conners 3?

Conners 3 pozwala na ocenę szerokiego spektrum zachowań i problemów, takich jak:

• nadpobudliwość/impulsywność, m.in. trudności z siedzeniem w miejscu, nadmierna aktywność, trudności z czekaniem na swoją kolej, przerywanie innym,
• deficyt uwagi – trudności z koncentracją, łatwe rozpraszanie się, problemy z organizacją zadań, zapominanie,
• problemy z zachowaniem – skłonność do kłótni, opór wobec poleceń, agresja,
• problemy emocjonalne – lęki, smutek, drażliwość,
• problemy z nauką – trudności z czytaniem, pisaniem, liczeniem,
• funkcjonowanie społeczne – trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji z rówieśnikami.